O ανθρωπος καποτε σκονταφτει πανω στην αληθεια, αλλα σηκωνεται και συνεχιζει το δρομο του (Τσωρτσιλ)
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2019
«Ποτέ ένα δικαίωμα, ποτέ μια ελευθερία δεν έχει κατακτηθεί τελειωτικά ενάντια στη βία της εξουσίας, που απλώς αλλάζει αδιάκοπα μορφή. Πάντα θα απειλείται κάθε βήμα προόδου, κάθε κατάκτηση της ανθρωπότητας, πάντα το αυτονόητο θα τίθεται υπό αμφισβήτηση. Ακριβώς όταν αρχίζουμε να θεωρούμε την ελευθερία καθημερινή πρακτική και όχι πλέον ιερότατο απόκτημα, αναδύεται από το σκοτάδι του ανθρώπινου υποσυνείδητου, από τον κόσμο των τυφλών ορμών, η παράφορη επιθυμία για βιασμό της» Στέφαν Τσβάιχ,Μια συνείδηση ενάντια στη βία. Καστελιόν κατά Καλβίνου https://roides.wordpress.com/2019/12/28/28dec19-2/
Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017
Από τους εκατό αντιπάλους μόνο ο ένας είναι άξιος να συζητήσουμε μαζί του. Τους υπόλοιπους τους αφήνουμε να λένε ό,τι θέλουν
Η ηρωίδα μας αποφασίζει να ξεκινήσει σχέση με τον συνεργάτη της, και αποφασίζει να κάνει μια κόρη μαζί του ενώ ξέρει ότι η κόρη τους θα πεθάνει νέα από μια σπάνια ασθένεια. Όταν η κόρη τους είναι έφηβος το αποκαλύπτει στον σύζυγό της και πατέρα της κόρης τους. Εκείνος δεν μπορεί αν ζήσει με το γεγονός ότι θα πεθάνει η κόρη τους και θυμώνει με την ηρωίδα μας επειδή δεν του το είχε πει από την αρχή. Τους εγκαταλείπει. Η κόρη αργότερα πεθαίνει. Ο κύκλος κλείνει.
Η ηρωίδα μας αποφάσισε να φέρει στον κόσμο την κόρη της κι ας ήξερε ότι θα πεθάνει νέα, γιατί για εκείνη η ύπαρξη του ανθρώπου, του σκεπτόμενου και δημιουργικού ατόμου που ήταν η κόρη της, ήταν πιο σημαντική, στο να υπάρξει, από το για πόσο γραμμικό χρόνο θα υπήρχε, παρά την θλίψη του θανάτου της.
http://dimitristhinks.blogspot.gr/
Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016
Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016
Βρισκόμαστε, ήδη, σε μια κοσμοπολίτικη συνθήκη, αλλά ως τώρα δεν έχουμε αρχίσει να αναπτύσσουμε μια κοσμοπολίτικη συνείδηση Ούλριχ Μπεκ
Όσο παραπάνω σκέφτουμαι τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, είτε είναι ερωτικές, φιλικές ή ξέρω γω εργασιακές, τόσο πιο πολλά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι σχέσεις με τους άλλους στην πραγματικότητα αφορά εμάς τους ίδιους. Τουλάχιστον στο ξεκίνημα μιας σχέσης, βρίσκω την σχέση ένα ναρκισσιστικό κουκούλι στο οποίο τυλιγόμαστε τυλιγόμαστε ώσπου στο τέλος δεν βλέπουμε τον άλλο που βρίσκεται μπροστά μας και αναγκαζόμαστε να βγούμε έξω τζαι να τον δούμε πραγματικά για πρώτη φορά.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον έρωτα. Αρχικά έλκεσαι απο τον άλλο γιατί έχετε καλή χημεία, γιατί ανταποκρίνεται στο σύστημα αξιών σου, γιατί έσσιει μεγάλη πουλλού τζαι αρέσκουν του τα ίδια τσιπς με σένα. Ο άλλος εντυπωσιάζεται με τα στητά βυζιά σου, με τον τρόπο που στυλλώνεις την μπύρα και επειδή πάεις εκκλησία με τη γιαγιά σου κάθε Κυριακή. Σε γενικές γραμμές θαυμάζετε ο ένας τον άλλον. Ο καθένας νιώθει κολακευμένος με αυτόν τον θαυμασμό. Νιώθεις ότι ο άλλος πραγματικά εκατάλαβεν τζείνο που είσαι στα αλήθκεια τζαι ερωτεύκεσαι τον όλο τζαι παραπάνω για τούτο (αλλά τζαι για ούλλα τζείνα που σε έλκυσαν στην αρχή). Στην πραγματικότητα όμως, τζείνο που σε καυλώνει παραπάνω που ούλλα εν ο τρόπος που σε κοιτάζει τζαι νιώθεις Θεά, εν ο τρόπος που σε θαυμάζει γιατί στυλλώνεις την μπουκάλα τζαι επειδή εγύρευκες μιαν ζωή κάποιον να θαυμάσει το στύλλωμα σου. Στο τέλος της ημέρας ενθουσιάζεσαι με τον άλλο γιατί ενθουσιάζεται με σένα. Γιατί άμαν είσαι μαζί του, νιώθεις πιο έξυπνη, όμορφη, σέξυ τζαι αστεία. Βασικά επιτρέπει σου να ενθουσιαστείς εσύ η ίδια με τον εαυτό σου. Εν σαν να κρατάς εναν καθρέφτη που κρύφκει ούλλες τις ατέλειες σου τζαι όσο διαρκεί τούτη η μεθυστική επίδραση του έρωτα, το μεγαλύτερο μέρος του έρωτα εισπράττεις το εσύ που τον εαυτό σου. Τζαι εν γιαυτό που τα περισσότερα ζευγάρια παθαίνουν κρίση όταν περάσει τζείνο το στάδιο. Όι τόσο επειδή βλέπεις τον άλλο όπως είναι πραγματικά, με ατέλειες και ελαττώματα. Εν επειδή ο άλλος βλέπει σε όπως είσαι με ατέλειες τζαι ελαττώματα τζαι έτσι σταματάς να εισπράττεις τον θαυμασμό τζαι την θεοποίηση.
Έτσι νιώθω ότι λειτουργεί αρχικά και στις φιλίες. Στις φιλίες όμως, επειδή ο ενθουσιασμός και η μέθη εν πάρα πολλά αδύναμα σε σύγκριση με τον έρωτα, όταν έρτει η απομυθοποίηση εν σου κακοφαινεται και εν το πολυ παίρνεις πρέφα. Επρόσεξα βασικά ότι συμπαθούμε παραπάνω τζείνους τους ανθρώπους που μας κάμνουν να νιώθουμε όμορφα με τον εαυτό μας. Σίουρα, εν τζαι πολλοί άλλοι παράγοντες όπως κοινά ενδιαφέροντα και ταιριαστή αίσθηση του χιούμορ και πάνω απο όλα η καλή χημεία (τζείνο το ανεξήγητο μαγικό συστατικό που κολλά ή ξεκολλά ούλλες τες σχέσεις μας). Προσωπικά όμως εγνώρισα αρκετούς ανθρώπους που είχαμε και παρόμοια ενδιαφέροντα και παρόμοια αίσθηση του χιούμορ, ανθρώπους που αντικειμενικά θεωρώ έξυπνους και δεν τους εσυμπάθησα ίντζα. Είτε γιατί με εβλέπαν σαν να είμαι κατώτερη που τζείνους, είτε γιατί εν εδείξαν αρκετό ενδιαφέρον στα δικά μουενδιαφέροντα και στις δικές μου απόψεις τζαι ένα σωρό λόγους για τους οποίους δεν ένιωσα ότι η δική μου προσωπικότητα δεν εκολακεύετουν ή τα δικά μου αστεία δεν εκτιμηθήκαν.
Εμπα να είμαι με τον πιο αστείο, έξυπνο και αξιοθαύμαστο (σύμφωνα με τα δικά μου γούστα) άνθρωπο του κόσμου, αν μου δείξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι εγώ του είμαι αντιπαθής ή έστω ουδέτερη, δεν θα έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βρίσκομαι κοντά σε τζείνον τον άνθρωπο, εκτός αν είμαι ποτζείνους τους ανθρώπους που την βρίσκουν στο να παλεύκουν τζαι να κερδίζουν το ενδιαφέρον του άλλου σαν ένδειξη μιας προσωπικής τους πρόκλησης και κερδισμένης μάχης. Η πλειοψηφία όμως, φεύκει, απομακρύνεται που τζείνους που εν τους εδείξαν ενδιαφέρον ή εκτίμηση. Τζαι πολλά σωστά κάμνουν γιατί οι υγιείς κοινωνικές σχέσεις οποιασδήποτε μορφής πρέπει να βασίζονται στην ισότητα μεταξύ των μελών τους, άρα αν κάποιος νιώσει ότι η ζυγαριά δεν γύρνει προς το μέρος του, καλά κάμνει τζαι απομακρύνεται. Φαντάζομαι εν ένας αυτόματος μηχανισμός άμυνας που μας εβοηθούσε εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια να επιβιώσουμε. Γιατί σίουρα αν ο Αττούγκ εν διασκεδάζει με τα αστεία μας, άμαν επιτεθεί τίγρης στην οικογένεια μου πως μπορώ να είμαι σίουρος ότι εννα βουρήσει με το δόρυ του να μας βοηθήσει; Ή αν ο Μπαμπούμ εν βρίσκει ενδιαφέρουσα τη συλλογή μου με τα κόκκαλα πτεροδάκτυλου πως μπορώ να στηριχτώ πάνω του ότι άμαν πάω να μαζέψω φρούτα τζαι καρπούς εν θα φατσιήσει μιαν με το ρόπαλο πας την κκελλέ της γεναίκας μου τζαι να μου την γαμήσει;
Όσο τζαι να νομίζουμε ότι τζείνο που μας ελκύει στους άλλους εν οι ίδιοι, η αλήθκια πιστεύκω είναι ότι οι σχέσεις μας, επικεντρώνονται κυριως ναρκισσιστικά στον εαυτό μας και την δυνατότητα μας να αποκομίσουμε τον θαυμασμό, την αγάπη τζαι την εκτίμηση που έχουμε όλοι ανάγκη. Πόσες φορές είπαμε ή ακούσαμε άλλους να λένε "δεν με καταλαβαίνουν", ή "δεν καταλαβαίνουν το χιούμορ μου". Τζαι η αλήθκεια έννεν ότι εν σε καταλαβαίνουν ή ότι δεν καταλαβαίνουν το χιούμορ σου. Δεν σημαίνει ότι κάποιος που δεν έδειξε ενδιαφέρον σε σένα ή δεν γέλασε με τα αστεία σου ότι είναι βλάκας ή ότι ανήκετε σε άλλους 'κόσμους'. Απλά μπορεί κάποιος να μην σε βρίσκει ενδιαφέρον, ή να μην σε βρίσκει αστείο. Τζαι σίουρα μετά που τούτη την αξιολόγηση του για σένα, εν θα θέλεις να κάμνεις παρέα μαζί του, ακόμα τζαι να τον βρίσκεις εσύ πολλά ενδιαφέρον τζαι αστείο. Εγγυημένα φυσικά μόλις συνειδητοποιήσεις ότι δεν σε εκτιμά κάποιος, οποιαδήποτε θετική εντύπωση που μπορεί να σχημάτισες αρχικά, εξατμίζεται.
Έχει κάποιους ανθρώπους, που όταν βρίσκομαι δίπλα τους, κάτι με σπρώχνει τζαι λαλώ την μια μαλακία μετά την άλλη. ΜΑ-ΛΑ-ΚΙ-ΕΣ του άλλου κόσμου λαλώ σου. Ίσως επειδή νιώθω άβολα μαζί τους ή επειδή φαντάζομαι ή υποψιάζομαι ότι δεν με συμπαθούν ή ότι με θεωρούν μαννή τζαι μαλακισμένη. Τζαι έτσι βάλλω τα δυνατά μου να τους αποδεικνύω ότι είχαν δίκαιο. Τζείνους τους ανθρώπους μισώ τους. Απλά δε θέλω να τους βλέπω μπροστά μου. Δεν μου εκάμαν ποττέ τίποτε, δεν μου είπαν κάτι κακό τζαι πιθανότατα η αντιπάθεια τους προς το άτομο μου να είναι μόνο μες τον νού μου, αλλά το γεγονός ότι με κάμνουν να φκάλλω έναν εαυτό τον οποίο αντιπαθώ τζαι με κάμνει να ντρέπομαι, τους αποφεύγω όπως η μούγια το αεροξόλ.
Εν έχω κάποιο σημείο να καταλήξω όυτε κάτι εντυπωσιακό για συμπέρασμα έτσι θα κλείσω με αυτό. Ετσιλλήσαν την Μιμή Ντενίση στην Κύπρο τζαι εσπάσαν την λεκάνη της. How fuckin shocking isthat?
Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011
“Life shrinks or expands in proportion to one’s courage.
Περπατάω με το σκύλο στο πεζοδρόμιο. Κρατάω το λουρί με το αριστερό χέρι και περπατάω. "Να τον κρατάς με το δεξί", ακούω μια αντρική φωνή πίσω μου. "Τους σκύλους τους κρατάνε με το δεξί χέρι". Δεν λέω τίποτα, ο άντρας με προσπερνάει και τότε παρατηρώ ότι του λείπει το αριστερό χέρι. Ίσως έτσι είναι· κάθε προσπάθεια επικοινωνίας είναι απλώς μια περιγραφή του εαυτού μας.
Μπροστά σε μια οδυνηρή αλήθεια, ο άνθρωπος αποκτά τη σχεδόν μεταφυσική ικανότητα να διαστρέφει τα γεγονότα σαν να λυγίζει ένα κουτάλι με το βλέμμα.
ouming.blogspot.com
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Υπάρχει οίκτος για τον άνθρωπο· υπάρχει ένα σιδερένιο πλέγμα στο εσωτερικό του, που τον συγκρατεί και δεν σκορπίζεται τελείως όταν σπάει. Όλη η λύπηση του κόσμου μού φαίνεται είναι αυτή: να στέκεσαι σκουριασμένος και ακίνητος σαν μια παλιά τζαμόπορτα που έγινε θρύψαλα και τα κομμάτια της κρέμονται στο σύρμα. http://ouming.blogspot.com/
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
Όταν αναποδογυρίζεις τον εαυτό σου μπροστά στους άλλους, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να δουν τις οδηγίες πλυσίματος και να σε πλύνουν σε λάθος πρόγραμμα. από ouming.blogspot.com
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
Tο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου
Το δάσος ήταν το σπιτικό μου.. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ ταχτικό και καθαρό.
Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.
Φυσικά την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, που πήγαινε, από που ερχόταν κ.τ.λ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.
Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ'αυτά τα ρούχα. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.
Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήρθε με τα κόκκινα μαγουλά της και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λεει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι' αυτό το κορίτσι που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ' όλα αυτά έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα. Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φαω καλύτερα.
Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.
Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν έζησα από τότε καλά.. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.
Με εκτίμηση
Ο λύκος
(Παρουσιάστηκε από τη Ν. Ρουμπάνη)
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Αυτά που τώρα τα θυμάσαι και γελάς, σου κλέβαν κάποτε τον ύπνο και το νου σου...
