Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2008

"Ο,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος, ό,τι κι αν νιώσει στο μύχιό του, ό,τι κι αν πει, σε κάποιον απευθύνεται, κάποιος τον κοιτάζει, σε κάποια μορφή λογοδοτεί. Τα μεγάλα γεγονότα κάθε ζωής είναι δραματικές στιγμές, όπου η ψυχή, απογυμνωμένη, θεατρίζεται. Κάθε δράμα είναι μασκαρεμένη ή δεδηλωμένη απολογία σε ένα πρόσωπο"

Kωστής Παπαγιώργης

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2008

Ένα χαμόγελο δε στοιχίζει τίποτα
Κι είναι όμως πολύτιμο
Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται
Χωρίς να πτωχαίνει εκείνον που το δίνει
Δεν διαρκεί παρά μόνο μια στιγμή
Αλλά η ανάμνησή του είναι καμιά φορά αιώνια
Κανένας δεν είναι τόσο πλούσιος για να μην το έχει ανάγκη
Και κανένας τόσο φτωχός για να μην το αξίζει
Δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι
Είναι στήριγμα στις υποθέσεις
Και ορατή ένδειξη φιλίας
Ένα χαμόγελο αναπάυει τον κουρασμένο
Δίνει θάρρος στον απογοητευμένο
Παρηγορεί μέσα στη λύπη
Αναπτερώνει την αισιοδοξία στη ζωή
Είναι αντίδοτο σε κάθε θλίψη
Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται
Γιατί είναι κάτι που έχει αξία μονάχα τη στιγμή που δίνεται
Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιον άνθρωπο
Που δεν σας χαρίζει το χαμόγελο που αξίζετε
Σταθείτε γενναιόδωροι και δώστε του το δικό σας
Γιατί κανείς δεν έχει τόση ανάγκη απ’ το χαμόγελο
Όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει στους άλλους

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008

Aπό το «Ορθοδοξία και νεωτερικότητα – προλεγόμενα» του Παντελή Καλαϊτζίδη.

(εισηγήσεις στο συνέδριο με θέμα «Ορθοδοξία και Νεωτερικότητα» που πραγματοποιήθηκε το χειμώνα 2001- 2002 στην Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Ιερής Μητρόπολης Δημητριάδος)

«(...) ο προνεωτερικός "χριστιανικός" κόσμος, που τόσο εξυμνήθηκε και εξιδανικεύτηκε από τις Εκκλησίες, τη θεολογία ή και την philosophia perennis, δεν είναι παρά μια φάση και ένα σχήμα (ενδεχομένως όχι και το καλύτερο) στην ατέλεστη και διαρκώς εμπλουτιζόμενη σχέση κόσμου και Εκκλησίας, πολιτισμού και χριστιανισμού, και σε καμμία περίπτωση η μοναδική ή οριστική δυνατότητα. Γι' αυτό και αποστολή και πρωταρχική μέριμνα της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι η πάση θυσία διαφύλαξη του προνεωτερικού ή πραδοσιακού μοντέλου της κοινωνίας, ή η χιμαιρική καθήλωση στο σχήμα της κωνσταντίνειας περιόδου, αλλά ο ευαγγελισμός και η σωτηρία του κόσμου, η εσχατολογική διάνοιξη και μεταμόρφωση της Ιστορίας. Πολύ περισσότερο όμως δεν μπορεί να αποτελεί ποιμαντική πρόταση της Εκκλησίας προς τον σύγχρονο κόσμο η δήθεν «αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση» και οι αθεολόγητες κορώνες για την υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας και συνέχειας ή η ιεροποίηση της έννοιας του «τόπου» και του «θεοφόρου ελληνικού λαού», που μας γυρνάνε στον προ Χριστού ιουδαϊκό εθνικισμό και φυλετισμό, καθώς και στις ξεπερασμένες από τη θεολογία και την πράξη της αρχέγονης Εκκλησίας αντιλήψεις περί «περιούσιου λαού του Θεού. Γιατί όπως μας θυμίζει και το κείμενο του π. Alexander Scmemann (…) “μετά τον Χριστό, και ιδίως στην προοπτική της εσχατολογικής αναμονής, δεν υπάρχουν ούτε «άγιοι τόποι» ούτε «ιερές γεωγραφίες», καθώς «η ίδια η Εκκλησία ήτανε η νέα και ουράνια Ιερουσαλήμ. Η Εκκλησία στην Ιερουσαλήμ ήτανε αντίθετα δίχως σημασία. Το γεγονός πως ο Χριστός έρχεται και είναι παρών είχε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα μέρη που Εκείνος βρέθηκε”».

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2008

Ποτέ δεν κατάφερα να τελειώσω κάτι αλλά τώρα θα...

Παρασκευή 19 Σεπτεμβρίου 2008

"...ίσως γι΄ αυτό αγαπώ τα νεκροταφεία, γιατί βάζουν τέλος στις λεπτομέρειες"
από το "Όνειρο" του Τάσου Λειβαδίτη

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2008

Σε συρμάτινες χορδές, σε κιθάρες κλασικές σε ζητάω.
Στα κουδούνια των οδών και σε κόρνες διαπασών σε ζητάω...
Τρακάρω τις νύχτες και γελάω
το άσπρο σου χεράκι όταν φιλάω-
αγώνας ταχύτητας
μου 'χεις γίνει και πονάω.
Στις μεγάλες αφορμές και στις κάλπικες στιγμές σε ζητάω.
Μασκαράς και κυριλές έχω γίνει γιατί θες να σε περπατάω.
Τρακάρω τις νύχτες και γελάω...
Λάκης <με τα ψηλά ρεβέρ> Παπαδόπουλος

Τρίτη 19 Αυγούστου 2008

N' αγαπάς την ευθύνη!
Να λές:Εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γή!

Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω.
Νίκος Καζαντζάκης

Κυριακή 17 Αυγούστου 2008

Άπλωσα τις αρίδες μου
στης τεμπελιάς τον κάμπο
σαν τη βρεγμένη φραουλιά
κάτω απ’ τον ήλιο λάμπω.
(άγνωστος)

Δευτέρα 11 Αυγούστου 2008

Giobbe Covatta
Από το βιβλίο "Φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου και γλίστρισα"

Βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι.
Παίρνουμε δυο τρεις ηλίθιους στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή σε ένα δάσος...
Να σας δώσω ένα παράδειγμα.

Η Κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το κατοικούν αποκλειστικά και μόνο ηλίθιοι. Η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας ζει στο δάσος και είναι ενενήντα πέντε χρονών. Τράβα στο γηροκομείο, μωρή ηλίθια! Πώς σου κατέβηκε, ενενήντα πέντε χρονών γυναίκα, να ζεις μόνη στο δάσος και να αναγκάζεις τους συγγενείς να πηγαίνουνε μπρος πίσω, μπρος πίσω, μπρος πίσω μέσα στον δρυμό;! Κι ύστερα σου λένε γιατί ο κόσμος πετάει τη γιαγιά από το τρένο!

Είναι λογικό κι επόμενο!!! Κι αν πεις για τη μαμά της Κοκκινοσκουφίτσας; Άλλη ανεγκέφαλη του λόγου της. Δίνει στη μικρή το καλαθάκι και της λέει: "Παρ' το και πήγαινε φαΐ στη γιαγιά!" Πού το στέλνεις το κοριτσάκι μόνο του στο δάσος, κυρά μου; Το ρίχνεις στο στόμα του λύκου!

Με το που φτάνει στο δάσος, συναντάει τον πιο ηλίθιο λύκο στην ιστορία της WWF, ο οποίος δεν την τρώει, παρά ρωτάει με αγωνία: "Πού πας, καλό μου κοριτσάκι;" "Στη γιαγιά μου", απαντάει αυτό. Κι ο λύκος, αντί να τη φάει επί τόπου, όπως θα έκανε κάθε λύκος με φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης, πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιάς και στήνει ολόκληρο σενάριο, που μπροστά του τύφλα να 'χει και η πιο κιτς λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα.

Φτάνει στο σπιτάκι και χτυπάει την πόρτα. "Τοκ, τοκ". "Ποιος είναι;" "Η Κοκκινοσκουφίτσα". "Πέρνα μέσα". Κι εδώ έχουμε την επιβεβαίωση πως ο εγκέφαλος της γιαγιάς έχει μαλακιστεί τελείως: έστω κι αν η Κοκκινοσκουφίτσα έχει φωνή βραχνοκόκορα σε κρίση άσθματος, πώς γίνεται να μην καταλάβει η γιαγιά ότι πρόκειται για λύκο; Τότε πια μπαίνει ο λύκος και τρώει τη γιαγιά. Προσέξτε την καλή αγωγή του λύκου, που δεν θα έμπαινε ποτέ να φάει κάποιον χωρίς προηγουμένως να χτυπήσει την πόρτα.

Εδώ έρχεται το αριστούργημα της ιστορίας. Το πραγματικά μεγαλοφυές: ο λύκος, αντί να στηθεί πίσω από την πόρτα με ένα ρόπαλο και να πει: "Με το που θα έρθει η πιτσιρίκα, θα της τραβήξω μια ροπαλιά στο κεφάλι, θα τη βράσω κι ύστερα θα τη ροκανίσω" όόόχι, φίλε μου! Τι κάνει ο λύκος;! Φοράει τη νυχτικιά της γιαγιάς, το σκουφάκι με τα αυτιά του να βγαίνουν από ειδικές κουμπότρυπες που έχει φτιάξει ο ίδιος (είναι γνωστοί δεξιοτέχνες μόδιστροι οι λύκοι) και χώνεται στο κρεβάτι.

Φτάνει η Κοκκινοσκουφίτσα, που οι δικοί της άνθρωποι την αποκαλούν Αϊνστάιν εξαιτίας του ζωηρού και ευφυούς πνεύματός της, μπαίνει, κοιτάζει τον λύκο και, αντί να φωνάξει το 100 ή να του πει: "Τι χάλια είναι αυτά, βρε ηλίθιε; Έχεις χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ως λύκος.Ορίστε κατάσταση, σαν μαλλιαρή μουστόγρια είσαι", πώς αντιδράει; Λέει: "Ω, γιαγιά, τι μακριές τρίχες που έχεις!" Τώρα, παιδάκια: όποιος από σας διαθέτει σκύλο, ας δοκιμάσει να του κοτσάρει σκούφο κι ένα ζευγάρι γυαλιά οράσεως, κι ας δει αν μοιάζει με τη γιαγιά! Εάν ναι, πετάχτε τη γιαγιά σας από το παράθυρο ή παραδώστε τη στις αρχές.

Βέβαια, είναι αλήθεια πως η γιαγιά δεν αναγνώρισε τη φωνή του λύκου από τη φωνή της εγγονής της, σύμφωνοι - αλλά η γιαγιά είναι ενενήντα πέντε χρονών και μπορεί να έχει πάθει μαλάκυνση. Όμως η Κοκκινοσκουφίτσα πώς και δεν ξεχωρίζει τη γιαγιά της από έναν λύκο με σκουφάκι;! Ποιον έχει για γιαγιά; Τον Κινγκ Κονγκ; Ακόμη κι αν η γιαγιά έχει να κάνει χαλάουα από το 1931, ποια είναι; Ο Λούτσιο Ντάλα; Ο άνθρωπος των Ιμαλαΐων; Εν πάση περιπτώσει, τέλος καλό όλα καλά, και ο λύκος την τρώει!

Αμέσως μετά, για καλή μας τύχη, φτάνει ο κυνηγός, πυροβολεί τον λύκο και, δόξα να 'χει η Παναγία, έκτοτε αγνοείται η τύχη και του λύκου και της γιαγιάς και της ηλίθιας με το κόκκινο σκουφί.

Σάββατο 9 Αυγούστου 2008

Συνήθεις Ύποπτοι - Θα 'θελα να 'σουν εδώ
Όταν μου στέλνουν τραγούδια, συγκινούμαι
Είναι σαν να μου χαρίζουν λουλούδια
Μόνο που τα τραγούδια κρατάνε για πάντα

Τα τραγούδια με κάνουν να σκέφτομαι
Τα συνδέω με ανθρώπους και καταστάσεις
Στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς
Με συντροφεύουν καλύτερα απ’ τον καθένα

Θα ‘θελα να ‘σουν εδώ, μα όχι άνευ όρων
Μην έρθεις μόνο για να λες πως ήρθες
Προτιμώ τη σιωπή απ’ τα άχρηστα λόγια
Πόσες φορές ένιωσες «λίγος» για όσα είπες;

Κουράστηκα να μιλάω πια
Πες μου τι μουσική ακούς
Να σου πω ποιος είσαι, φίλε

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008

Λύπη, λύπη μου που δε μιλιέσαι
αλλά σκάφος βρεμένο στην πανσέληνο είσαι
και αστείρευτη παραμυθία μες στον ύπνο μου
να ρυμουλκείς μοσχονήσια
με αναμμένο το μισό στερέωμα
ένας
Άχ
ερωτευμένος είμαι και το μόνο που ζητώ
αχ μόνο αυτό δεν έχω
Ελύτης
(αφιερωμένο στον μοναδικό αναγνώστη του προσωπικού μου μπλογκ)

Τετάρτη 6 Αυγούστου 2008

"Ο κόσμος κλυδωνίστηκε επικίνδυνα αλλά μετά από λίγο βρήκε την ισορροπία του".
Μωρίς Μπλανσό

Τρίτη 5 Αυγούστου 2008

ΕΥΧΗ ΕΠΙ ΠΑΣΑΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑΝ
Δέσποτα παντοκράτωρ, ιατρέ ψυχών και σωμάτων, ο ταπεινών και ανυψών, ο παιδεύων και πάλιν ιώμενος, την αδελφήν ημών Λυδία την ασθενούντα επισκεψαι εν τω ελέει σου. Εκτείνων τον βραχίονα σου, τον πλήρη ιάσεως και θεραπείας, και ίασαι αυτήν, εξανιστών από κλίνης και αρρώστιας, επιτίμησον τω πνεύματι της ασθενείας, απόστησον απ'αυτού πάσαν πληγήν, πάσαν αλγηδόνα, πάσαν μάστιγα, πάντα πυρετόν ή ρίγος, και ει τι εστίν εν αυτώ πλημέλλημα ή ανόμημα, άφες, άφες, συγχώρησον δια την σην φιλανθρωπίαν. Ναι, κύριε, φείσαι του πλάσματος σου, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, μεθ'ου ευλογητός ει, συν τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν

Δευτέρα 4 Αυγούστου 2008

The light will stay on
(The Walkabouts-1996)

I go to sleep
before the devil wakes
and I wake up
before the angels take
all my secrets untold
all my motives unclear
hangin' down in the fire
burnin' them higher
won't take them away from here

And long after we're gone
the lights will stay on
the lights will stay on

Watched the city city of crows
watched them fly
watched 'em all flyin' low
Out above the flood plain'
just above the dirt road

they were hungry as winter
hungry as us
not afraid to be flyin'
not afraid to be lost

And long after we're gone
the lights will stay on
the lights will stay on

And if you bury me
add three feet to it
one for your sorrow
two for your sweat
three for the strange things
we never forget

And long after we're gone
the lights will stay on
the lights will stay on
And long after we're safe
the lights will not fade
the lights will not fade

Κυριακή 3 Αυγούστου 2008

ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ...
Shakespeare:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, είναι δικός σου.
Αν όχι, πάρε δηλητήριο και αυτοκτόνησε για χάρη του.
Αισιόδοξος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Μην ανησυχείς, θα ξαναγυρίσει.
Καχύποπτος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Aν γυρίσει, ρώτησέ τον που πήγε.
Ανυπόμονος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν δεν γυρίσει γρήγορα, ξέχασέ τον.
Υπομονετικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν δεν γυρίσει, περίμενε μέχρι να το κάνει.
Παιχνιδιάρης:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
*Αν γυρίσει και εάν τον αγαπάς ακόμη, άστον πάλι να φύγει. Επαναλάβετε*
Προγραμματιστής
C++ : if(you-love(m_she))
m_she.free()
if(m_she == NULL)
m_she= new CShe;
Δικηγόρος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Το άρθρο 1α της Παραγράφου 13α-1 της δεύτερης τροπολογίας περί συζύγων, του Αστικού Δικαίου δηλώνει ξεκάθαρα οτι...
Bill Gates:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν γυρίσει, μπορείς να τον χρεώσεις με τα έξοδα επανεγκατάστασης άλλα και να τον προειδοποιήσεις οτι σύντομα θα πρέπει να υποστεί και κάποιες αναβαθμίσεις.
Βιολόγος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει... .
θα εξελιχθεί.
Στατιστικολόγος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν σε αγαπάει, η πιθανότητα να γυρίσει είναι μεγάλη. Αν όχι, η κατανομή Weibull και η σχέση σου ήταν αβέβαιη έτσι κι αλλιώς.
Πωλητής:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει... Σύμφωνοι.
Αν όχι, δεν πειράζει. Επόμενοοος.
Ασφαλιστής:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, υπόγραψε συμβόλαιο μαζί του.
Αν δεν γυρίσει, συνέχισε να τον ακολουθείς και μην εγκαταλείψεις ποτέ!
Φυσικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, είναι εξαιτίας της έλξης.
Αν όχι η τριβή είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη ή η σύγκρουση κατά την επιστροφή ήταν ελαστική.
Μαθηματικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, 1 + 1 = 2 (αξιωματικά)
Αν όχι, Y = 2X - log(0.46Y^2 + (cos(52/34X)) x 5Y^(-0.5)c)
Όπου c είναι μια σταθερά που τείνει στο άπειρο.
Λογικός...:
Αν αγαπάς κάποιον
ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;;

Σάββατο 2 Αυγούστου 2008

hi!


Ονειρεύομαι αραλίκι και θαλασσίτσες!